Wszelkie prace parkieciarskie można zacząć wykonywać po zakończeniu wszystkich prac wykończeniowych związanych np. z układaniem terakoty, montażem grzejników, łącznie z próbami ciśnieniowymi. W pomieszczeniach w których wykonuje się prace parkieciarskie temperatura nie powinna być niższa niż 15 stopni C, a wilgotność względna powietrza w granicach 45-65 %.

 Te warunki cieplno – wilgotnościowe powinny być zapewnione również po wykonaniu posadzki, aż do czasu oddania mieszkania, budynku do użytku. Nie może być sytuacji, że po skończeniu prac pomieszczenie zostaje zamknięte na dłuższy czas bez żadnej wentylacji, gdyż wiadomo że drewno jest materiałem bardzo wrażliwym na każdą zmianę wilgotności, a pozbawione naturalnej wentylacji może stworzyć przyszłemu użytkownikowi wiele problemów.

Następnym obowiązkiem wykonawcy robót parkieciarskich jest pomiar wilgotności podłoża. W Polsce dopuszczalne są trzy metody pomiaru, a mianowicie: za pomocą aparatu elektrycznego, metodą karbidową {CM Geart} lub metoda suszarkowowagowa. Pomiar metodą elektryczną może by omylny, gdyż obecnie w podkładach często stosowane są siatki metalowe, które powodują błędy w odczycie wilgotności podłoża.

Dopuszczalna wilgotność mierzona metodą suszarkowowagową podłoży najczęściej stosowanych to:
- Cementowo-betonowe – 3 %
- Anhydrytowe, gipsowe – 1,5 %

Przy metodzie karbidowej {CM Geart} to odpowiednio:
- Cementowo-betonowe – 2 %
- Anhydrytowe , gipsowe – 0,5 %

Przed ułożeniem należy zmierzyć również wilgotność parkietu. Według PN powinna ona wynosić 10 +/- 3 %. Obecnie często zdarza się, że parkiety są bardzo mocno przesuszane ich wilgotność spada nawet poniżej 5 % co powoduje tzw. efekt łódkowania lub nawet wybrzuszenie parkietu.

Wyniki wszystkich badań należy wpisać w dziennik budowy, lub sporządzić specjalny protokół, który może być przydatny w ewentualnym postępowaniu reklamacyjnym, lub sporze z inwestorem.

Należy zrobić pomiar równości podłoża oraz jego wytrzymałość. Wytrzymałość na ściskanie podkładów mineralnych powinna wynosić nie mniej niż 3Mpa – można to sprawdzić zarysowując posadzkę specjalnym rysikiem  lub miernikiem typu PressoMess.

Pozostało jeszcze zmierzyć równość podłoża. Wykonuje się go za pomocą łaty dwumetrowej, którą przykładamy w dowolnym miejscu, nie powinna ona wykazywać prześwitów większych niż 5mm. W tym miejscu chciałbym nadmienić ,że niektóre fachowe źródła jak “Roboty podłogowe i okładzinowe – Technologia” podają że prześwit nie może być większy niż 2mm i to by się zgadzało gdyż w dalszej części książki “Warunków Technicznych Wykonania i odbioru robót budowlanych ” wyraźnie powiedziane jest, że podłoga deszczułkowa powinna być równa i pozioma. Dopuszczalne nierówności po przyłożeniu dwumetrowej łaty nie powinny być większe niż 2mm.

Teraz  możemy przystąpić do położenia posadzki drewnianej. Pierwszą czynnością jest dokładne odkurzenie podłoża i zagruntowanie środkami gruntującymi ( zalecałbym stosowanie gruntów tej samej firmy co klej). Po wyschnięciu gruntu nakładamy klej i przyklejamy parkiet . Przyklejenie każdej deszczułki do podłoża powinno nastąpić na całej jej powierzchni , w żadnym wypadku nie mniejszej niż 80% powierzchni deszczułki. Parkiet powinien być ułożony szczelnie , dopuszczalna szerokość szczelin między deszczułkami nie powinna być większa niż 0,4mm a przy mozaice parkietowej 0,3 mm . Między posadzką drewnianą a stałymi pionowymi elementami budynku ( ściany , słupy itp.) należy pozostawić szczelinę dylatacyjną o szerokości co najmniej 10mm. Wiadomo, że im większa powierzchnia układanej podłogi , rodzaj drewna sposób układania należy zwiększyć szerokość szczeliny dylatacyjnej. Powinna ona być wolna od zanieczyszczeń , klinów, odpadków drewna itp. Wszystko po to aby parkiet mógł swobodnie pracować , przy zmianach wilgotnościowo-temperaturowych w okresie całego roku.

Listwy lub cokoły powinny być łączone na długościach oraz w narożnikach wypukłych pod kątem 45 stopni a w narożnikach wklęsłych pod kątem 135 stopni. Listwy przypodłogowe powinno przybijać się do deszczułek w odstępach nie mniejszych niż 60 cm. za pomocą gwoździ których główki powinny być zrównane z powierzchnią listwy . Teraz należy posadzkę drewnianą wyszlifować. W tym miejscu zalecałbym trzymać się instrukcji producenta kleju, który dokładnie informuje po jakim czasie od ułożenia można parkiet szlifować.

Po tym terminie parkiet szlifujemy.

Szlifowanie parkietu należy przeprowadzić najlepiej w sposób opisany w instrukcjach dołączonych przy zakupie szlifierki lub można też znaleźć w miesięczniku “Połogi” z 2000 roku w artykule napisanym przez Pana Stanisławskiego.

Należy zwrócić tylko uwagę na to aby na powierzchni posadzki drewnianej nie były widoczne ślady zarysowania materiałem ściernym gdyż jest to niedopuszczalne.

Niezwłocznie po oszlifowaniu i odkurzeniu posadzka drewniana wraz z listwami powinna być zapastowana pastą woskową i froterowana lub wykonanie powłoki lakierniczej.

Odbiór posadzki drewnianej powinien obejmować:
- sprawdzenie wyglądu zewnętrznego ; należy wykonać przez ocenę wzrokową.
- sprawdzenie prawidłowości ukształtowania powierzchni posadzki przez przykładanie w dowolnych miejscach i kierunkach dwumetrowej łaty kontrolnej.
- sprawdzenie połączenia posadzki z podkładem – przez oględziny, naciskanie lub opukiwanie.
- sprawdzenie prawidłowości szerokości szczelin za pomocą szczelinomierza lub suwmiarki.
- sprawdzenie wykończenia posadzki i prawidłowość zamocowania listew przypodłogowych należy wykonać przez oględziny